Als je er eenmaal bent in ons gezin

Dan hoor je erbij

Dat Magda en Henry zouden starten als gezinshuis leek zo te moeten zijn.

Doordat ze zelf in hun jeugd terug moesten vallen op andere gezinnen, wisten zij als geen ander hoe belangrijk het is voor een kind om binnen een gezinssituatie op te groeien. Hoe zij zijn gestart en wat hun ervaringen zijn als gezinshuisouders vertellen ze hier.

Het stel kreeg een dochter en een zoon. Toen de kinderen ouder werden en de eerste uit huis ging begon het te kriebelen bij Magda en Henry:

‘We hebben even getwijfeld en gedacht om nog een keer te proberen een eigen kindje te krijgen. Maar pleegzorg spookte toen ook al door ons hoofd en het idee om andere kinderen en ouders te kunnen helpen vonden we ook heel erg fijn’

Ze doorliepen de bijbehorende trainingen en waren gedurende vele jaren pleegouder. Per toeval kwamen ze op internet een vacature tegen. Hun interesse was gewekt en ze besloten een informatieavond te volgen van Gezinshuis.com. Een assessment later konden ze starten als gezinshuis.

Precies in die tijd gebeurde er veel, zowel privé als in het werk van zowel Magda als Henry. Bij Henry werd MS geconstateerd en Magda zat niet meer helemaal op haar plek bij haar werkgever. Ook hadden ze op dat moment nog maar één pleegkind in huis, dat binnenkort het huis zou verlaten. Hun enthousiasme om een gezinshuis te starten én de bovenstaande ontwikkelingen zorgden ervoor dat ze de knoop doorhakten. In 2017 werd gezinshuis EigenWijs geboren.

‘We kregen meteen een goede vuurdoop. De eerste jongen die bij ons geplaatst werd, was er een met extreem zware problematieken. Helaas is hij uiteindelijk gesloten geplaatst, maar dit motiveerde ons eigenlijk alleen maar meer om door te gaan als gezinshuis en andere kinderen een fijne plek te bieden. Het heeft ons er tevens bewust van gemaakt hoe belangrijk een goede matching is,’ vertelt Magda.

Diverse kinderen volgden en inmiddels bestaat het gezin uit Magda en Henry, hun oud-pleegzoon en drie gezinshuiskinderen. Daarnaast woont hun dochter met haar man en hun kleinkind tijdelijk bij hen en hun zoon woont enkele straten verder.

‘Het is hier een gezellige boel. We zijn echt een gezin en we vinden het belangrijk dat iedereen dat zo voelt. Dat is ook te merken aan ons contact met de kinderen die hier hebben gewoond, we hebben namelijk met ze allemaal nog contact. Een keer per jaar organiseren we ‘Pleegjesdag’. Dan komen onze kinderen en oud-pleegkinderen langs voor een barbecue. De herkenning die er dan is tussen de kinderen die nu bij ons wonen en de oud-pleegkinderen is fantastisch om te zien,’ zegt Henry.

Hoewel het zijn van een gezinshuis in essentie vergelijkbaar is met het zijn van een pleeggezin, namelijk ervoor zorgen dat een kind een warm en fijn thuis heeft, is het toch ook ontzettend anders. Magda legt uit waarom:

‘Als eerste de problematieken van de kinderen. We zeggen wel eens grappend tegen elkaar, een pleegkind heeft vaak een rugzakje maar een gezinshuiskind heeft een set koffers erbij. Je moet daarin weten waar je aan begint. Ook moet je je realiseren dat je een eigen onderneming start waar van alles bij komt kijken naast alleen de zorg voor het kind. Verslagen schrijven, het bijwonen van overleggen met en over het kind en natuurlijk ook een stuk deskundigheidsbevordering. Je hebt daarin zeker wel begeleiding vanuit XONAR en dat is heel fijn, maar je moet het toch zelf doen, ook de financiële kant van het verhaal. Het is niet voor iedereen geschikt, maar wij zouden niet anders willen’

Het bieden van een veilige plek voor de kinderen en daardoor de kinderen te zien groeien is hetgeen dat Magda en Henry drijft. De stabiele factor zijn, dat is wat ze willen. De kinderen die geplaatst worden, moeten daar vaak aan wennen. Ze proberen in eerste instantie van alles uit om weggestuurd te worden. De vraag die Magda en Henry al enkele keren letterlijk te horen hebben gekregen van de kinderen is ‘Als ik thuis niet mag blijven, waarom zou ik hier dan wel mogen blijven?’.

Daarover is het koppel heel duidelijk:

‘Ze mogen bij ons groeien, ontwikkelen en leren kennen wie ze zijn. Ze kunnen nog zo hard tegen ons aantrappen, maar ons motto is: Als jij hier wil blijven, dan blijf je met al je toeters en belletjes. Als je er eenmaal bent in ons gezin dan hoor je erbij. En natuurlijk is dat wel eens moeilijk en hebben we een vervelende dag. Maar aan het einde van die dag zeggen we altijd: ‘Love you, welterusten…vandaag was dan misschien geen goede dag, maar morgen begint er weer een nieuwe’. En dan zie je, soms pas na een paar jaar, dat dat vertrouwen en het veilige gevoel begint te ontstaan. Daar doen we het voor.’ 

Meer informatie over gezinshuizen? Kijk hier >