Een half jaar een gezinshuis...

Een half jaar geleden gingen we officieel van start als gezinshuis en werden net voor de kerst 2 broers bij ons geplaatst. Voor de buitenwereld lijkt dat misschien een nieuw begin, maar in werkelijkheid hebben we hier jarenlang naartoe gewerkt.

In die jaren verhuisden we naar een groter huis en zijn tot op heden nog steeds aan het verbouwen zodat iedereen zich thuis kan voelen. Voor de vereiste SKJ-registratie klommen we weer in de schoolbanken voor het diploma pedagogiek ABV.

Voorheen dachten we officieel pleegouders te worden. Uiteindelijk kozen we bewust voor een gezinshuis. Niet omdat het makkelijker is.

Het betekent dat je er bewust voor kiest vreemde kinderen in je gezin op te nemen. Kinderen die niet op je lijken, die een andere geschiedenis hebben en al veel hebben meegemaakt. Daardoor reageren ze anders dan je zelf gewend bent. Soms levert dat prachtige, grappige momenten op. Soms vraagt het enorm veel geduld, begrip en doorzettingsvermogen.

Voor ons zijn deze kinderen geen logees. We zien onszelf als hun opvoeders. Ze horen bij ons gezin. We delen het gewone leven: samen eten, lachen, ruzie maken, verdriet hebben, feestdagen vieren, huiswerk maken, successen vieren en moeilijke dagen doorstaan. Alles wat een gezin tot een gezin maakt.

Dat betekent ook iets voor onze eigen kinderen. Zij kiezen hier niet zelf voor, maar leven er wel iedere dag middenin. Ze moeten hun ouders delen. Ze krijgen soms te maken met gedrag dat moeilijk te begrijpen is of veel van hen vraagt. Dat is niet altijd gemakkelijk. Tegelijkertijd zien we hoe zij opgroeien met een enorme hoeveelheid mensenkennis, begrip en veerkracht. Ze leren dat achter gedrag altijd een verhaal schuilt. Ze ontwikkelen een empathie en een open blik die ze, bewust en onbewust, de rest van hun leven met zich mee zullen dragen. Daar zijn we ongelooflijk trots op.

En dan heb je nog de biologische ouders van de gezinshuiskinderen. Dat is misschien wel een van de meest bijzondere kanten van een gezinshuis. Wij zien het als een vorm van co-ouderschap. Ouders blijven de ouders van hun kind. Ouders die soms bijzondere keuzes maken, in ieder geval andere keuzes dan die wij zouden maken betreffende kinderen. Juist dan is het belangrijk om respectvol samen te blijven werken, want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: dat een kind zich veilig voelt en zich zo goed mogelijk kan ontwikkelen.

Het is niet altijd makkelijk. Er zijn dagen waarop we moe zijn, verbijsterd zijn en het zwaar vinden. Er zijn ook ontelbaar veel momenten waarop we zien hoe kinderen groeien, vertrouwen krijgen, zichzelf durven zijn en stap voor stap ontdekken dat ze er mogen zijn.

Een half jaar actief als gezinshuis. Extra zorg, extra zorgen, heel veel extra en gelukkig ook extra liefde en plezier. Langzaam begint zich alles te settelen en wordt het extra het nieuwe normaal en kijken we met ons zessen uit naar de volgende bewoner van de Luyensmolen.