Keuzes maken die je niet wilt maken

Pleegzorg als je ouder bent.

Hoewel ik mezelf met mijn 52 jaar nog graag zie als iemand in de bloei van haar leven, en mijn man met zijn 57 jaar ook nog volop meedraait, merk ik toch dat de jaren iets met je doen.

Een tijd geleden was mijn kleindochter, tevens pleegkind, twee weken flink ziek. Ik merkte dat ik veel meer geduld had dan vroeger met mijn eigen kinderen. Maar ik merkte ook dat ik minder energie had. De trap op en af als ze boven huilde, haar urenlang wiegen of dragen... Inmiddels weegt ze ruim tien kilo.

Door haar beperking kan ik bovendien niet zomaar een beroep doen op anderen voor haar verzorging, al hebben we gelukkig een ontzettend warm netwerk om ons heen.

Gelukkig knapte ze weer helemaal op. We konden weer leuke dingen doen en mijn energie kwam langzaam terug. Maar nog geen korte tijd later kreeg mijn man tijdens zijn werk op de boerderij een ernstig ongeluk.

Toen dat telefoontje kwam, hoefde ik maar één persoon te bellen. Mijn vriendin, die ook oppas is van mijn kruimeltje. Zonder aarzelen liet ze alles uit haar handen vallen. Pas laat in de avond hoefde  ik haar weer op te halen 

Dit zijn de mensen die je nodig hebt in je netwerk.

Al kreeg ik die dag nog meer lieve, warme steun. Die dag werd ook duidelijk dat het geen kwestie van een paar dagen zou zijn. Het zou een ziekenhuisperiode van weken worden. Misschien zelfs maanden.

En dan moet je keuzes gaan maken.

Keuzes die je eigenlijk helemaal niet wilt maken.

Ik kan mezelf nu eenmaal niet in tweeën splitsen. En dan laat ik mijn andere twee kinderen nog buiten beschouwing, terwijl ook zij nog regelmatig een beroep op me doen.

Voor mijn kruimeltje is deze situatie minstens zo verwarrend. Opa is er ineens niet meer. Juist omdat ze niet kan vertellen wat ze denkt of voelt, maakt dat het extra ingewikkeld.

We hebben daarom besloten haar af en toe mee te nemen naar het ziekenhuis. Zodat ze ziet dat opa er nog is. Maar telkens weer vraag ik me af: waar doe ik goed aan?

Laat ik haar bij familie als ik naar het ziekenhuis ga, met het risico dat ze de rest van de dag overprikkeld is? Of sla ik een bezoek over, terwijl mijn man alle steun zo hard nodig heeft? Het zijn vragen waarop geen goed of fout antwoord bestaat.

We komen hier wel doorheen. Op de een of andere manier. Want een andere keuze is er niet.

Misschien moet ik leren accepteren dat ik niet overal tegelijk kan zijn. Dat mijn energie niet onuitputtelijk is. Dat ik soms iemand op de tweede plaats moet zetten, hoe pijnlijk dat ook voelt.

Misschien is dat een keer mijn kruimeltje. of mijn man zelf of haar ouders, die afhankelijk zijn van mij om hun omgang met haar mogelijk te maken. Ook hen zal ik waarschijnlijk een aantal keer moeten teleurstellen.

Niet omdat ik dat wil, maar omdat er soms simpelweg geen perfecte keuze bestaat. Want nare gebeurtenissen horen nu eenmaal bij het leven. Net als liefde geven.

Of je nu een jonge pleegouder bent... of een oudere.

Lees hier de vorige columns van Bianca:

Leren kijken met andere ogen

Elke dag een nieuwe kans ❤️

Wat ik mijn kruimeltje wel kan geven..

De onverwachte rollen van het pleegouderschap

Bianca's eerste column