3 scholen, 1 rugzak

Wanneer een kind langdurig in een pleeggezin gaat wonen, is het heel normaal dat het op termijn naar een andere school gaat. Bij een crisispleeggezin is dat anders. Het uitgangspunt is juist dat een kind hier zo kort mogelijk blijft. Ondertussen wordt er gezocht naar een passend, langdurig pleeggezin.
En als dat pleeggezin gevonden is, kan een nieuwe schoolwisseling volgen.
Maar wat doet het met een kind als het binnen een paar weken of maanden misschien wel drie keer opnieuw moet beginnen?

Teleurgesteld hang ik op. Het vervoer naar school voor Joep is nog altijd niet geregeld. Meteen schieten de gedachten door mijn hoofd.

Hoe moet dit nu verder?
Moet ik hem straks thuis les gaan geven?
En wanneer gaat iemand eigenlijk eens kijken naar wat dit soort beslissingen betekenen voor een kind met een rugzak?

Joep is acht jaar. Hij hoort op school te zitten. Zijn school ligt op dertig tot vijfenveertig minuten rijden van ons huis. Maar de taxi die hem daar moet brengen, is nog steeds niet geregeld. Volgens de gemeente kunnen zijn ouders hem gewoon naar school brengen. Dat zijn ouders op dit moment door medicatie niet mogen autorijden, lijkt daarbij even vergeten.

En als dat niet lukt, kunnen wij hem toch brengen?

Ik zucht.

Nina moet iedere ochtend om half negen op school zijn. Joep moet op datzelfde moment de andere kant op. Ik kan mezelf helaas niet in tweeën splitsen. 

Dus komt optie drie op tafel.

Of Joep tijdelijk naar de school van Nina kan.

Tijdelijk.

Dat woord klinkt zo eenvoudig. Maar wat betekent tijdelijk eigenlijk voor een kind?

Wanneer een kind langdurig in een pleeggezin gaat wonen, is het heel normaal dat het op termijn naar een andere school gaat. Bij een crisispleeggezin is dat anders. Het uitgangspunt is juist dat een kind hier zo kort mogelijk blijft. Ondertussen wordt er gezocht naar een passend, langdurig pleeggezin.

En als dat pleeggezin gevonden is, kan een nieuwe schoolwisseling volgen.

Maar wat doet het met een kind als het binnen een paar weken of maanden misschien wel drie keer opnieuw moet beginnen?

Drie keer een nieuwe school.
Drie keer nieuwe gezichten.
Drie keer afscheid nemen van vriendjes.
Drie keer proberen om ergens opnieuw je plek te vinden.

Een kind dat al zoveel heeft meegemaakt.

Hoeveel veranderingen kun je dan nog van een kind vragen?

Ik loop de keuken binnen. Joep zit aan de keukentafel. Zijn ellenbogen staan op tafel en met zijn handen ondersteunt hij zijn hoofd.

Via zijn eigen school hebben we ‘huiswerk’ geregeld. Iedere dag een paar taakjes die hij moet maken en dingen die hij moet leren zolang hij niet naar school kan. Het zou maximaal een uur per dag moeten kosten. Maar Joep weigert. Hij doet helemaal niets. 

Af en toe zie ik hem vanuit zijn ooghoek naar me kijken. Ik hoef zijn gedachten niet te raden.

Ik ga toch niet doen wat jij wilt.

Al dertig minuten zit hij zo. Ik moet terugdenken aan gisteren. Toen hebben we bijna vier uur aan dezelfde keukentafel gezeten. Joep in precies dezelfde houding als nu. Zijn hoofd gesteund door zijn handen. Ik achter mijn laptop. Vier uur. Zonder dat er iets gebeurde. Tot ik vanuit mijn ooghoek ineens beweging zag. Hij pakte zijn potlood. Zonder iets te zeggen begon hij driftig te schrijven.

Twintig minuten later klonk het: “Lonneke, ik ben klaar.”

Ik keek op. Vier uur lang had hij geprobeerd mij uit te zitten. En uiteindelijk had hij in twintig minuten zijn hele opdracht gemaakt. Misschien leert hij hier nog wel dat dit gedrag bij ons niet werkt. Al vraag ik me soms af wie van ons tweeën het meeste geduld moet leren hebben.

Voor nu loop ik naar de keukentafel en ga tegenover hem zitten. Ik pak de post erbij en begin die rustig door te nemen. Geen discussie. Geen strijd.

Ik wacht.

En ik ben vooral benieuwd hoe lang het vandaag gaat duren. 

Lees hier de vorige column van Lonneke >