Tussen agenda’s en optredens door

De kleine meid hobbelt vrolijk mee in ons gezin. Een kleine meid na een biologische koningswens. Ondanks het leeftijdsverschil en de nodige aanpassingen past het plaatje. De twee zijn een echte broer en zus voor haar: plagen, uitdagen en triggeren, maar ook zo ontzettend lief, zorgzaam en beschermend.

In het voorbereidingstraject hadden ze ons gewaarschuwd: er staan veel mensen om een pleegkind heen, je moet je grenzen bewaken en er wordt een beroep gedaan op je flexibiliteit. Wat ik toen nog niet begreep, is dat het systeem soms lijkt te vergeten dat dit niet ons werk is, maar ons thuis. Ons gezin, waar iedere aanpassing ook iets vraagt van de andere gezinsleden. 

Al die waarschuwingen bleken overigens wel terecht. Wat ik niet had voorzien, was hoe groot de wereld eromheen bleek te zijn.

En wat er plan-technisch allemaal bij komt kijken. Ik dacht aan “een beetje administratie”, maar het blijkt eerder “belastingaangifte in viervoud, met handtekeningen van drie instanties” te zijn.

Want eerlijk: het werk zit niet in de kleine meid. Zeker, haar eindeloze verhalen zonder plot kunnen tijdrovend zijn, net als haar optredens met — ter plekke — zelfverzonnen liedjes. Nee, het werk, de tijd, zit in de wereld eromheen: hulpverleners, afspraken, telefoontjes. Allemaal nodig, maar soms ook… wat is het juiste woord… lastig…?

“Woensdag een RTO? Nee, dat is mijn vrije dag.”

“Ik heb een nieuwe baan,” zegt begeleider nummer acht.

“Nee, maatwerk is hier niet mogelijk.”

“Vervoer? Dat moet echt uit jullie eigen netwerk komen.”

En ondertussen puzzel ik: opvang regelen, werk afzeggen, agenda’s schuiven, aanpassen. En dan het liefst zo, dat de kleine meid er het minste last van heeft.

Misschien is dit voor ons de kern van pleegzorg: het kind past sneller in je hart dan het systeem in je agenda.

En toch… het is het allemaal waard; ik zou het zo weer doen.