Leren kijken met andere ogen...

En dan is mijn kruimeltje opeens twee jaar. Hoe dan?
De tijd is omgevlogen, al voelt het aan de andere kant ook alsof het al zo lang duurt. Misschien juist omdat onze dagen, door haar beperking, vaak zo op elkaar lijken. We zijn veel thuis met z’n tweeën.
Dat is ook helemaal prima en we komen de dagen met veel plezier door.

Al uit zich dat niet per se in echt lachen.

Dat verschil werd me duidelijk toen mijn nichtje een baby kreeg.

Ik hoorde mezelf haar vaak complimenteren over hoe haar kindje je al zo gericht aankeek. Hoe hij zichtbaar genoot van iets anders dan alleen een flesje. En die complimenten meende ik oprecht.

Maar toen hij een half jaar oud was, hoorde ik hem schaterlachen. Ik zag hoe hij vol herkenning naar zijn oma keek en zijn handjes naar haar uitstrekte.

Dat moment… dat besef… dat mijn kruimeltje dat toen nog steeds niet deed, kwam binnen als een pijnscheut.

Tot nu toe heeft ze misschien drie of vier keer hardop gelachen.

Haar armpjes strekt ze pas sinds een paar weekjes naar mij uit. Ook herkent ze me nu echt en komt ze naar me toe als ik haar roep op het MKD. De eerste keer dat dat gebeurde, liepen de tranen over mijn wangen.

Want het zijn geen uitbundige reacties die ze laat zien, maar het is er wel.

Alleen moet je het leren zien.

En soms is dat moeilijk. Want ook als pleegouder heb je verwachtingen. Niet omdat ze niet zichzelf mag zijn, maar omdat ik haar wil beschermen en haar een makkelijker leven gun.

Als ik daaraan denk, overvalt me nu alweer een beschermingsdrang die ik bij mijn eigen kinderen nooit zo sterk heb gevoeld als bij haar.

En die beschermingsdrang is ergens ook wel bijzonder, omdat ze niet mijn eigen kind is.

Maar ze is wel mijn kleindochter. En dus mijn netwerkpleegkind.

Vaak krijg ik complimenten en waardering als mensen horen dat ik pleegouder ben. Al gaat iedereen er automatisch van uit dat ze het kind van mijn dochter is. Als ik dan vertel dat het een kindje van mijn zoon is, wordt die waardering — hoe raar het ook klinkt — nog groter.

Voel ik dit zelf zo? Nee. Had ik een keuze om het niet te doen? Ja.

Maar hoe moeilijk het misschien nog wordt om met z’n allen haar leven zo mooi mogelijk te maken, ik ben vooral ontzettend dankbaar dat ik mijn kruimeltje mag meegeven wat ik vroeger ook mijn eigen kinderen leerde:

Iedere dag is weer een nieuwe kans om te leren — ook als gisteren niet lukte waar je op hoopte.

Lees hier de vorige columns van Bianca:

Elke dag een nieuwe kans ❤️

Wat ik mijn kruimeltje wel kan geven..

De onverwachte rollen van het pleegouderschap

Bianca's eerste column