Ik hou van je…

Laatst stond ik onder de douche. “Mamaaaaa?” klinkt het met haar liefste stemmetje vanuit de deuropening.

“Ja, lieffie?”

“Ik hou van jou.” Aaaaahwww! Mijn moederhart smelt.

Ze heeft wel vaker spontane liefdesuitingen, maar nog niet eerder kwam ze me opzoeken om dit even te delen.

En dan komt ie. “Mag ik tv kijken?”

Ohw…

Ik vraag haar of ze misschien “ik hou van jou” heeft gezegd omdat ze graag tv wil kijken. En dan komt ie weer. In alle eerlijkheid: “Ja.”

Oké. Helder.

Mijn smeltende moederhart raapt zich weer bij elkaar en er volgt een simpel gesprekje over wanneer we “ik hou van jou” tegen mensen zeggen. Omdat je er iets voor terug wilt krijgen komt hier niet in voor. Houden van is geen ruilmiddel voor een half uurtje televisie.

Ze luistert aandachtig, denk ik…  Eigenlijk wacht ze natuurlijk ook gewoon op mijn “ja hoor, je mag wel even televisie kijken”. Haar onderhandeling heeft dus toch een positief effect gehad voor haar. Ze loopt zingend naar beneden en ik moet lachen.

Ergens is het natuurlijk ook knap. Bedenken dat “ik hou van jou” misschien een prima openingsbod was.

Wie niet waagt…

Maar ik hoop ook dat ze iets leert. Dat liefde geen ruilhandel is. Dat je niet hoeft te zeggen dat je van iemand houdt om iets terug te krijgen.

Dat je niet lief hoeft te zijn om liefde te verdienen. Dat je boos mag zijn. Dwars mag zijn. Een rothumeur mag hebben. Je mag zelfs zeggen dat je me stom vindt.

Dan nog hou ik van d’r.

Een van de belangrijkste dingen die ik haar zou willen leren; liefde hoef je niet te verdienen.

Die is er.

Lees hier de vorige columns van Marouschka:

Mijn top 5 zinnen die ik nooit dacht uit te spreken >

Tussen agenda's en optredens door >